Nou, dat is niet zo moeilijk.
Een lekker ontbijtje natuurlijk.
Grappig eigenlijk dat ik meteen aan eten denk.
Maar als ik heel eerlijk ben, begint mijn favoriete moment van de dag eigenlijk al iets eerder.
Met de knuffels van mijn kinderen.
Gelukkig zijn ze geen extreem vroege vogels. We hebben meestal de tijd om rustig wakker te worden, samen te ontbijten en de dag zonder haast te beginnen.
Misschien klinkt dat heel gewoon.
En juist daarom vergat ik soms hoe bijzonder het eigenlijk is.
Laatst werd ik wakker uit een nare droom.
Zo’n droom waardoor je even extra blij bent dat het niet echt was.
Ik bleef nog even liggen en dacht ineens:
Misschien mag ik wat vaker stilstaan bij de kleine dingen die me gelukkig maken, in plaats van ze vanzelfsprekend te vinden.
Want hoe vaak zeggen we niet:
“Dat is toch normaal?”
Een knuffel.
Samen ontbijten.
Een kop koffie in de ochtendzon.
Een berichtje van iemand aan wie je niet had gedacht.
Juist die kleine momenten maken uiteindelijk het verschil.
Ik denk dat ik daar de laatste tijd steeds bewuster mee bezig ben.
Niet alleen dankbaar zijn als er iets groots gebeurt.
Maar ook de gewone dagen waarderen.
En misschien zelfs vieren.
Dus ik zeg het nu hardop.
Dit jaar bestaat mijn bedrijf tien jaar.
En in plaats van dat moment ongemerkt voorbij te laten gaan, ga ik het vieren.
Niet omdat het perfect is.
Niet omdat ik precies ben waar ik ooit dacht te zijn.
Maar omdat er in die tien jaar zoveel is ontstaan.
Zoveel ideeën.
Zoveel mensen.
Zoveel verhalen.
En dat is het waard om even bij stil te staan.
Misschien is dat wel wat Cherish voor mij betekent.
Niet wachten op een bijzondere gelegenheid.
Maar de gewone momenten nét iets meer aandacht geven.
Want achteraf zijn het vaak juist die momenten die je het liefst wilt onthouden.